Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά διώχτηκε ἀπό τόν παράδεισο σύμφωνα μέ τόν θρησκευτικό μῦθο γιατί τόλμησε νά καρπωθεῖ τή γνώση. Ἀπ’ τήν ἄλλη ὁ ἴδιος κέρδισε ἕνα πνευματικό παράδεισο τή στιγμή πού ἔχασε τή ζωή τῆς ἄγνοιας. Ἄν ὁμως οἱ μεγάλες νίκες εἶναι ἀκριβῶς ἐκεῖνες ὅπου οἱ ἄνθρωποι κερδίζουν ἡ κατακτοῦν κάτι μέ ὅσο τό δυνατό λιγώτερες ἀπώλειες, εὐδαιμονισμενη στάθηκε ἡ ἐφηβική περίοδος τῆς γνώσης, ὅπου ὁ πνευματικός ἄνθρωπος βρέθηκε ἀνάμεσα στόν μῦθο καί στόν λόγο, στή λογική αἰτιολόγηση τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς καί στή μυθική περιγραφική τους ἐξήγηση.
Ἡ ἀρχαϊκή ἑλληνική σκέψη – ἀρχαϊκή ὡς πρώτη ἑρμηνευτική, μέ τή σημασία δηλαδή αὐτοῦ πού εἶναι κοντά σ’ ὁλες τίς πηγές – ἔχει αὐτόν ἀκριβῶς τόν ἀδαπάνητο πλοῦτο: εἶναι συχνά γιγαντομαχία τοῦ λόγου πού συμμαχεῖ μέ τή φαντασία εἴτε γιά νά δώσει κάποιες ἐκφάνσεις της εἴτε γιά νά ἀποκτήσει ὁ λόγος μεγαλύτερο εὖρος. Αὐτό γίνεται π.χ…
Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.930 επιπλέον λέξεις

