http://www.oceansbridge.com/oil-paintings/product/72582/donquixoteandsancho

«Η διάκριση ανάμεσα σε νόημα και ανοησία είναι η αφετηρία μου. Πριν απ’ αυτήν, τίποτε δεν είναι δυνατόν». Λούντβιχ Βιτγκενστάιν

Γράφει ο δρ Δ. ΒΑΡΤΖΙΩΤΗΣ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014

* «Οπου υπάρχει νόημα υπάρχει τέλεια τάξη»

Πού υπάρχει το νόημα, στην πρόταση ή στο μυαλό; Η τέλεια τάξη είναι αποκλειστικά μεταφυσική έννοια, οριακή. Η τέλεια τάξη είναι το τέλος της δημιουργίας, εκεί που παύει να υπάρχει νόημα. Η τέλεια ανοησία. Το σπάσιμο της Συμμετρίας είναι Δημιουργία, είναι Το Νόημα. Η Συμμετρία είναι το όριο. Την περιγράφει η θεωρία ομάδων. Δημιουργία είναι και το ανάποδο, ο δρόμος προς τη Συμμετρία. Δημιουργία είναι ο δρόμος προς και από τη Συμμετρία.

Η Νηρηίδα

Ενώ τα περισσότερα φεγγάρια στρέφονται λίγο πολύ κυκλικά γύρω από τους πλανήτες, το φεγγάρι του Ποσειδώνα Νηρηίδα (ένα μέτρια άμορφο και μεσαίου μεγέθους σώμα) σαρώνει τον χώρο με την πιο εκκεντρική τροχιά από κάθε άλλο φεγγάρι στο ηλιακό μας σύστημα – που τον αναγκάζει να φτάνει ακόμα και σε απόσταση 9 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον πλανήτη του, και στη συνέχεια να τον πλησιάζει μόλις 1,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα.

Τα περισσότερα φεγγάρια με ακανόνιστες τροχιές πιστεύεται ότι είναι πρώην κομήτες ή αστεροειδείς που έχουν συλληφθεί από τη βαρύτητα του μητρικού τους πλανήτη, και ότι αυτή μπορεί να ήταν και η ιστορία της Νηρηίδας. Όμως η σύνθεσή του φεγγαριού δεν μοιάζει με εκείνη των άλλων χαλαρών αντικειμένων της ζώνης Kuiper, την περιοχή του εξωτερικού ηλιακού συστήματος που θα μπορούσε πιθανότατα να είναι η αρχική θέση της Νηρηίδας. Έτσι, πιθανότατα να σχηματίστηκε από τον δίσκο του υλικού που απέμεινε και που κάποτε…

Ούτε απόψε πανσέληνος.
Ένα κομμάτι λείπει.
Το φιλί σου.

  Γιάννης Ρίτσος

Απόσπασμα από τίς«γυναίκες με τ’ αλογίσια μάτια »του Τάσου Λειβαδίτη.Αφιερωμένο στις μητέρες όλου του κόσμου και τα όσα περνούν σε κάθε εποχή ……….

Κι ύστερα ήρθαν οι νύχτες ,εκείνες οι σκοτεινές ,οι κατασκότεινες νικημένες νύχτες,

κανείς δεν γνώριζε τον άλλον ,οι πόρτες κλείναν ,οι νύχτες ατέλειωτες.Καθώς κουβεντιάζαμε χαμηλόφωνα στα δωμάτια

κάποιος σηκώνονταν απότομα κι έφτιαχνε τις κουρτίνες

ενώ όλοι το βλέπαμε,(και κανείς δε μίλαγε),πως ήθελε να διώξει

τις σκιές των σκοτωμένων μας συντρόφων

που κρύωναν κι ερχόντουσαν να γυρέψουν λίγη ζεστασιά

σε μια γωνιά της μνήμης μας .Παγωνιά.Και μόνο η σκόνη

στους ερημωμένους δρόμους

να μας συμφιλιώνει με το μεγάλο χώμα του θανάτου-

ένα αμείλιχτο τέλος στο βάθος του δρόμου ,όσο κι αν είχες ξεκινήσει

τραγουδώντας.Κι η μητέρα που ξυπνούσε τα βράδια

κι ερχότανε στις μύτες των ποδιών να δει αν είσαι σκεπασμένος ,

τρελάθηκε,

οι συγκινήσεις της εποχής ,διέγνωσαν οι γιατροί .

Μια ήρεμη παράξενη τρέλλα χωρίς κραυγές και…