Το δύσκολο είναι να ξεχωρίσεις μία μόνο έκφανση της προσωπικότητας και του έργου του Άγγελου Σικελιανού και να θελήσεις μελετώντας τη να την εξαντλήσεις και να φτάσεις ως την άκρη της – γιατί τέτοια άκρη δεν υπάρχει. Η ποίησή του και το θέατρο, ο πεζός λόγος και η πράξη του, η φύση και ο έρωτας, οι Δελφοί και η Σαλαμίνα, το θείο και τ’ ανθρώπινα, ο λαός και ο ταγός, το έπος και ο λυρισμός, ο Ποιητής και η καθημερινή του παρουσία, ο Χριστός και ο Διόνυσος, η ουτοπία και η πραγματικότητα, όλα συμπλέκονται στον Σικελιανό και το ένα βγάζει αβίαστα στο άλλο χωρίς πουθενά να διακρίνονται οι ραφές. Απ’ όπου κι αν τον πιάσεις, ο Σικελιανός εμφανίζεται ολόκληρος και ενιαίος μπροστά σου. Δεν νομίζω να υπάρχει αναγνώστης τού έργου του που να μην έχει οδηγηθεί, αργά ή γρήγορα, σε αυτό το συμπέρασμα, καθώς και σύγχρονός του που να τον…