Και στον Πόντο η εποχή αυτή του χρόνου λεγόταν «Άνοιξη», από το αρχαίο «Άνοιξις». Οι Πόντιοι ήταν πολύ επιφυλακτικοί για τον ερχομό της εποχής αυτής, από άποψη καιρικών συνθηκών, μιας και ο καιρός ήταν άστατος.

Ορισμένες φορές έκανε τόσο πολύ κρύο, ώστε ο καιρός θύμιζε χειμώνα

========

Ο Χριστός έμεινε 33 ώρες στον άδη…

"Ο Χριστός έμεινε 33 ώρες στον άδη (από τις 3 το απόγευμα της Παρασκευής έως τις 12 τα μεσάνυχτα του Σαββάτου), όσα ήταν δηλαδή τα χρόνια της επίγειας ζωής Του. Αυτή είναι η ''πρώτη'' λεγομένη Ανάσταση, και έχει σχέση με την κάθοδο του Χριστού στον άδη. Εκεί ο Χριστός κήρυξε, και όσοι Τον πίστεψαν και Τον δέχτηκαν τους Ανέστησε, και πήγαν μαζί Του στόν Παράδεισο...".

~ Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας †

========

~ _

Το χειμώνα τὰ δέντρα ἐμφανίζονται σὰν νεκρά. Ποῦ εἶναι τὰ φύλλα τῆς συκιᾶς; Ποῦ εἶναι τὰ σταφύλια στὸ ἀμπέλι; Το χειμώνα φαίνονται ὅλα νεκρά. Την ἄνοιξη ως ὅμως, ὅλα ἐμφανίζονται χλοερά.

Καὶ ὅταν φτάσει ὁ κατάλληλος καιρός, τότε ἀπὸ τὸ θάνατο γεννιέται ζωή.

Γνωρίζοντας ὁ Θεὸς τὴν ἀπιστία σου, σοῦ ἐμφανίζει κάθε χρόνο τὴν ἀνάσταση μὲ τὰ φαινόμενα αὐτά.

Ἔτσι βλέποντας στὰ ἄψυχα, νὰ πειστεῖς γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὰ…

Κείμενο του Δημήτρη Β. Ρίγγου

Ξημερώνοντας η Μεγάλη Πέμπτη, απ’ τα χαράματα, το κάθε χωριό της Δυτικής Μακεδονίας βρίσκεται στο πόδι. Οι νοικοκυρές επιδίδονται με ευλάβεια και σεβασμό στο Βάψιμο των αβγών.

Κόκκι­νο το χρώμα τους σαν το αίμα του Χριστού, που χύ­θηκε για τη σωτηρία των ανθρώπων. Μόνο τα σπίτια που πενθούν βάφουν τα αβγά με άλλο χρώμα, μπλε ή πράσινο.

Τη Μεγάλη Πέμπτη, οι Δολιχαίες ζύμωναν το πασχαλόψωμο. Το λέγανε «φτασμιδίτικο» και παρασκευαζόταν όπως τα τσουρέκια, αλλά η μαγιά γινόταν με βασιλικό και ρεβίθια.

Το έψηναν εκείνη την ημέρα και το έτρωγαν την Κυριακή του Πάσχα. Την ίδια μέρα, όπως και σήμερα, έβαφαν τα κόκκινα αυγά.

Έτσι λένε για τον Απρίλη. Τούτο το μήνα μοσχοβολάει η γη από τις φουντωμένες πρασινάδες και τα λουλούδια. Τούτο τον μήνα γεννούν τα πουλιά και κλωσούν τ’ αβγά τους.

Μονάχα η πλουμιστή πετροπέρδικα, «ως τ’ Απριλίου τις δεκοκτώ μπορεί να ψοφήσει πά’ στ’ αβγό».