Η «Αντινομία», που συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή Τραβέρσο (1975) συντίθεται το 1974, όταν ο Καββαδίας υπηρετεί στο m/s Aquarius. Πρόκειται για το πιο σύντομο σε έκταση ποίημα από όλα όσα συμπεριλαμβάνονται στις τρεις καββαδιακές συλλογές. Είναι όμως ποίημα εξαιρετικά συμπυκνωμένο και ευθύβολο. Ο πρώτος στίχος του ― «ο έρωτάς σου μια πληγή και τρεις κραυγές» ― είναι εμβληματικός για την ερωτική θεματολογία στην καββαδιακή ποίηση εν γένει.

Η «αντινομία» του ποιήματος έγκειται στον έρωτα ενός ναυτικού — δηλαδή ενός ανθρώπου πλασμένου για τη στεριά, που καταχρηστικώς βρίσκεται στη θάλασσα — για μια «θαλασσοκόρη του βυθού», την οποία τραβά βιαίως από τα βάθη («χίλιες οργιές») κερδίζοντας, φυσικά μόνο προσωρινά, τον ερωτικό αγώνα με τον Ποσειδώνα.

Η μορφή της «θαλασσοκόρης του βυθού» απελευθερώνει πολλούς ποιητικούς συνειρμούς. Πρωτίστως όμως παραπέμπει στην εικόνα της γοργόνας, που κυριαρχεί στην ποίηση του Καββαδία, όπως ακριβώς δέσποζε, ως «στάμπα» (τατουάζ), και στο αριστερό του μπράτσο. Η μαγική αυτή…

του Κώστα Γ. Καρδερίνη

Θεσσαλονικιά ηθοποιός, γεννημένη στις 8 Οκτώβρη του 1944, που έφυγε από κοντά μας στις 18 Ιουνίου (69 ετών), νικημένη από την επάρατο. Πρώτη εμφάνιση στο θέατρο το 1962 και στον κινηματογράφο το 1964.

Η κόρη στην Αθήνα είναι από τη γέννησή της περιορισμένη στο χώρο της οικίας, όπου διδάσκεται τις δου­λειές του νοικοκυριού, τραγούδι και χορό (για τη συμμετοχή της σε θρησκευτικές εορτές) και σπάνια ελάχιστα γράμματα κατ’ οίκον, αφού η παρουσία της στο σχολείο είναι αδιανόη­τη για το εκπαιδευτικό σύστημα της πόλης της. Εδώ πραγ­ματικά εντυπωσιάζει τους σύγχρονους μελετητές και σκαν­δαλίζει τους αρχαίους το γεγονός ότι η πάντοτε αυστηρή Σπάρτη επιτρέπει στα κορίτσια της να «παρατάνε τα σπίτια τους και με ξέσκεπα τα μηριά τους και με τα πέπλα ανεμίζο­ντας γυμνάζονται στα στάδια και τις παλαίστρες μαζί με τα αγόρια» (Ευριπίδης, Ανδρομά­χη 597-598).

                               Ήλιε, μεγάλε ανατολίτη μου, χρουσό σκουφί τού νου μου,                                                        αρέσει μου στραβά να σε φορώ, πεθύμησα να παίξω,                                                      όσο να ζεις, όσο να ζω κι εγώ, για να χαρεί η καρδιά μας.                                                   Καλή ’ναι τούτη η γης, αρέσει μας, σαν το σγουρό σταφύλι                            …

Σημερα ειναι η γιορτη του πατερα …
Του μπαμπα που ειναι διπλα στα παιδια του …
Που ξενυχταει , που αλλαζει πανες που ξερει την αναλογια γαλα σκονη και νερο η τι ειναι το θηλαστρο και το προγραμμα αντλησεων ο συμβουλος θηλασμου…
Ειναι η γιορτη του αντρα που περασε και αυτος εγκυμοσυνη εζησε καθε συσπαση ξεφυσουσε μαζι σου και σου κρατουσε το χερι…
Η γιορτη του ανθρωπου που εδωσε τοπο στη οργη οταν ειχες τα «νευρακια» σου η ανυσηχια εκεινου που φοβηθηκε μην σε χασει οταν ειχες επιλοχειο…
Αυτος που μαγειρεψε για εσας η που παρειγγειλε γιατι εσυ ησουν κουρασμενη…
Αυτος που ξενυχτησε γιατι ειχε πυρετο το μικρο σας η αυτος που δουλευει χιλιομετρα μακρια για να τα βγαλετε περα και ξεροσταλιαζει στο Skype η στο τηλεφωνο για να σου συμπαρασταθει…

Αυτος που «διαβαζει» τα παιδια οταν δεν προλαβαινεις Αυτος που νοιαζεται για εσενα και οχι για τα ασιδερωτα…

Θα τα καταφέρω μόνος!

.

Αν κρατηθούμε γερά, θα τα καταφέρουμε!

.

Λίγο θέλω και θα το καταφέρω!

.

Εμείς πάντως σίγουρα καλά τα καταφέραμε!

.

Τα κατάφερα!

.

Θα τα καταφέρεις…

.

Για να δω αν θα καταφέρω να χωρέσω κι εγώ;

.

Μόνο αν μείνω ακίνητος, θα τα καταφέρω!

.

Τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο να τα καταφέρεις!

.

‘

Και όταν υπάρχει αγάπη τα πάντα μπορείς να καταφέρεις!

.

.

.

.