[του Ε.Χ. Γονατά]
Γύριζε μόνη της κι ήτανε η ώρα πια κοντά στα ξημερώματα,
μα από τα κρύα νερά και τα ποτά δεν άντεξε να φτάσει ως το σπίτι,
χώθηκε στη ρεματιά με τα πυκνά κλαριά
που όλη τη μέρα δεν αφήνανε τον ήλιο να περάσει
(λυθήκανε τα ιδρωμένα μέλη κι η ψυχή της
απ’ τη δροσιά κι από το αεράκι),
έβγαλε το εσωρουχάκι της και τ’ ακούμπησε
προσεκτικά διπλωμένο επάνω σε μια πέτρα,
σήκωσε τη φούστα της ψηλά, λύγισε τα γόνατα
και μ’ έναν ήσυχο αναστεναγμό έβρεξε από κάτω της το χώμα
(ένα αεράκι έστειλε δυο-τρεις καυτές σταγόνες
στα δάχτυλα και στο άσπρο πέδιλό της).
Έγειρε ύστερα πάνω στην ίδια πέτρα το κεφάλι της,
με το μικρό βρακάκι της για μόνο μαξιλάρι
(τα βατράχια που κοάζανε κι οι ρίζες των δέντρων που μεγάλωναν
στιγμή δεν σταματούσαν),
έκλεισε για μια στιγμή τα βλέφαρα και την πήρε ο ύπνος.
Έτσι την…
Δείτε την αρχική δημοσίευση 53 επιπλέον λέξεις


Ενώ τα περισσότερα φεγγάρια στρέφονται λίγο πολύ κυκλικά γύρω από τους πλανήτες, το φεγγάρι του Ποσειδώνα Νηρηίδα (ένα μέτρια άμορφο και μεσαίου μεγέθους σώμα) σαρώνει τον χώρο με την πιο εκκεντρική τροχιά από κάθε άλλο φεγγάρι στο ηλιακό μας σύστημα – που τον αναγκάζει να φτάνει ακόμα και σε απόσταση 9 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον πλανήτη του, και στη συνέχεια να τον πλησιάζει μόλις 1,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα.
