Άμα πεινάς, το ξέρεις… Φωνάζουνε τα σπλάχνα σου.. 

Άμα κρυώνεις, το ίδιο…

Άμα αγαπάς, πώς να το καταλάβεις; Γιατί τι είναι η αγάπη;

Κάποιος πήγε να πει κάτι και δεν είπε τίποτα.. Είπε πως είναι κάτι σα φωτιά.. Μα είναι;

Άλλος είπε πάλι, πως είναι δροσούλα, άλλος σα δοξαριά

Τι είναι, τέλος πάντων…

Κι αν, πάλι, αγάπη είναι κάτι που το λένε “αγάπη”, είναι αυτό η αγάπη;

Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα.. Ομορφιά!!

Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά;

Ένα πουλάκι κελαηδά ολομόναχο σ’ ένα έρημο δάσος…

Αν δεν τ’ ακούσει κανείς… είναι κελάηδημα;

Κι είναι μπορετό να κελαηδήσει γλυκά ένα ολομόναχο πουλάκι, αν δεν υπάρχει

πίσω από κάποιο φύλλο το αυτάκι ενός άλλου πουλιού;

Πήγαν κι οι σοφοί να πούνε κάτι πάνω σ’ αυτό, και τα κάνανε θάλασσα..

Αυτοί για αγάπη!!… Τα μωρά ξέρουν περισσότερα..

Ένα λουλούδι είπε: “Αγάπη; είμαι εγώ..”

Άλυτοι κόμποι στο παίγνιο του βίου

Οι χαρακτήρες των είκοσι διηγημάτων του Γρίφου μοιάζουν κόμποι σε άλυτο παίγνιο του βίου τους. Είναι δεμένοι σε καταστάσεις και αιχμάλωτοι σε ρόλους· ζουν μόνοι κι έρημοι ή καταπιεσμένοι κι ερημωμένοι. Θαρρείς και τελούν εν γνώσει του γεγονότος ότι έχουν χάσει το παιχνίδι της ανέφελης ζωής αλλά παραμένουν στον αγωνιστικό χώρο, έστω και στις άκρες του. Ακόμα κι αν οι δεσμοί αίματος είναι δεσμά σώματος και ψυχής, ακόμα κι όταν τα χάσματα των γενεών στέκουν βάραθρα απροσπέλαστα, εκείνοι αναζητούν επικοινωνία ή κατανόηση και γαντζώνονται σε μικρές αναλαμπές ψευδούς αισιοδοξίας ή πραγματικών αντιστάσεων. Αν δεν το καταφέρουν, συχνά οδηγούν οι ίδιοι προς την ήττα τους, σαν μια ύστατη επιθυμία να ολοκληρωθεί μια ώρα αρχύτερα ο κάματός τους.

Το διήγημα που διάβασα περισσότερες φορές είναι ο περίφημος «Ληξίαρχος». Ο ληξίαρχος είναι ένας «θεματοφύλακας περιπτώσεων, ζωών και ονομάτων», αυτός που την στιγμή που κλείνει τους…

Σε μια απίθανη συλλογή πορτραίτων της κόρης του, που είναι ακόμη βρέφος, ο φωτογράφος Emil Nystrom την φαντάζεται σε δραστηριότητες που εκπλήσσουν και χαρίζουν χαμόγελα…

Πηγη: otherside

Με τον ίδιο τρόπο που φροντίζουμε το σώμα μας, τρώγοντας όσο μπορούμε πιο σωστά, με τον ίδιο τρόπο νομίζω πως πρέπει να τρέφουμε και το νου μας, δίνοντας του την κατάλληλη πνευματική τροφή.

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη «Τέχνη της Νύχτας», γιατί η νύχτα γοητεύει, εμπνέει και μαγεύει ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφους, γλύπτες, φωτογράφους και όχι μόνο…

.

«Βαθιά τη νύχτα, τα μεσάνυχτα
με τ’ ανοιχτά φτερά του ονείρου,
πετά η ψυχή μου, σκλάβα ελεύθερη
στους μυστικούς κόσμους του Απείρου.»

Γεώργιος Δροσίνης

Ο Mark Gee,  είναι ένας Αυστραλός φωτογράφος που καταφέρνει υπέροχα να μεταδώσει την μαγεία της νύχτας.
Το 2013 κέρδισε το βραβείο, «Astronomy Photographe of the Year».

Τα βέλη του Ερωτα είναι ικανά να μας κόψουν την ανάσα, να κάνουν την καρδιά μας να σπάσει και το μυαλό μας να πάρει… ανάποδες στροφές, υποστηρίζουν αμερικανοί επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Loyola.

«Οταν ερωτευόμαστε, ο οργανισμός μας απελευθερώνει έναν χείμαρρο από χημικές ουσίες ευφορίας, οι οποίες πυροδοτούν συγκεκριμένες αντιδράσεις» εξηγεί η δρ Πατρίσια Μάμπι, του Τμήματος Ψυχιατρικής και Συμπεριφορικής Νευροεπιστήμης του πανεπιστημίου. «Αυτό το εσωτερικό ερωτικό «ελιξίριο» ευθύνεται για το ροδαλό χρώμα στα μάγουλά μας, για τον ιδρώτα στις παλάμες μας, για τον αγώνα ταχύτητας της καρδιάς μας» προσθέτει η ειδικός.