Η Μπουμπουλίνα, που ήταν Υδραία την καταγωγή, γεννήθηκε μέσα στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου του 1771, όταν η μητέρα της, Σκεύω, επισκέφθηκε τον τότε φυλακισμένο από τους Τούρκους και ετοιμοθάνατο άντρα της, Σταυριανό Πινότση. Η σύλληψη και φυλάκιση του Πινότση ήταν αποτέλεσμα της ενεργού συμμετοχής του στην επανάσταση της Πελοποννήσου το 1769-70, γνωστή στην ιστορία μας ως Ορλωφικά. Ήταν τότε που οι Σπέτσες καταστράφηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά από την εκδικητική μανία των Τούρκων λόγω της συμμετοχής του νησιού στην επανάσταση. Μετά τον θάνατο του Πινότση στην Κωνσταντινούπολη, μητέρα και κόρη επιστρέφουν στην Ύδρα. Τέσσερα χρόνια αργότερα η Σκεύω έρχεται σε δεύτερο γάμο με τον Σπετσιώτη καπετάνιοΔημήτριο Λαζάρου ή Ορλώφ(το Ορλώφ παρατσούκλι της εποχής λόγω της συμμετοχής του στα Ορλωφικά) και έτσι η Μπουμπουλίνα εγκαταστάθηκε πλέον στις Σπέτσες.

Από μικρή λατρεύει τη θάλασσα και τα καράβια και συναρπάζεται από τις ιστορίες των…

Πεινώ για τη φωνή σου, το στόμα σου, το δέρμα,
και στους δρόμους γυρνώ νηστικός, βουβαμένος,
δε με κρατάει πια το ψωμί,κι η αυγή μ’ αναστατώνει,
γυρεύω των ποδιών σου τον υγρό ήχο τη μέρα.

Με κόβει πείνα για το γλιστερό σου γέλιο,
τα χέρια με του οργίλου σταροσωρού το χρώμα,
πεινώ για τη χλωμή την πέτρα των νυχιών σου,
θέλω σα φρέσκο αμύγδαλο το δέρμα σου να φάω.

Θέλω να φάω τη λάμψη που’ καψε η ομορφιά σου,
την περήφανη μύτη του αγέρωχου προσώπου,
τον φευγαλέο να φάω των βλεφάρων σου ίσκιο.

κι έρχομαι πεινασμένος κι οσφραίνομαι το σούρουπο
γυρεύοντάς σε, τη ζεστή γυρεύοντας καρδιά σου
σαν ένας πούμα στη μοναξιά του Κιτρατούε.

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντωρα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν «αναποδογυρίζει το τραπέζι» όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ’ τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος…

Πες μας από την αρχή, πως έγινε και από ποιούς

Φωτογράφος κάνει τα όνειρα άρρωστων παιδιών πραγματικότητα

O 37χρονος Βαν Νταλ εδώ και σχεδόν δύο χρόνια βοηθά αφιλοκερδώς αγοράκια και κοριτσάκια να πραγματοποιήσουν τις πιο τρελές τους επιθυμίες και δίνει ελπίδα και κουράγιο στους γονείς που τα παιδιά τους δοκιμάζονται – Δείτε φωτογραφίες και βίντεο

Ο Σον Βαν Νταλ κάποτε βοήθησε ένα μικρό αγοράκι να ταξιδεύσει στο διάστημα. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ανακήρυξε μια νεαρή κοπέλα βασίλισσα της χώρας των γλυκών… Ο λόγος για έναν φωτογράφο από το Οντάριο, που εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, βοηθά αφιλοκερδώς τα παιδιά που είναι άρρωστα και μάχονται για να κρατηθούν στη ζωή να δουν τα όνειρά τους να πραγματοποιούνται.

«Θέλω τα παιδιά και οι οικογένειές τους, που μπορούν να ζήσουν μια στιγμή μικρής ευτυχίας στη ζωή, μέσα από τη μαγεία της παιδικής ηλικίας να δουν ότι όλα είναι δυνατά», είπε ο Βαν Νταλ σχετικά με το έργο του -που του έχει δώσει το όνομα…

Στο βιβλίο «The Element» του Sir Ken Robinson περιγράφεται το πρόγραμμα φιλαναγνωσίας του σχολείου Jenks σε συνεργασία με το Κέντρο Προστασίας Ηλικιωμένων Grace Living Center. Πρόκειται για μια ιστορία που χαρίζει έμπνευση και συγκίνηση.

Η κ. Ελένη Γαρυφαλάκη μας έδωσε την ευκαιρία μέσα από την μετάφραση του πρωτότυπου κειμένου να γνωρίσουμε ακόμη μια ιστορία του Sir Ken Robinson που μιλά κατευθείαν στο μυαλό και στην καρδιά.

Η άποψη ότι η ζωή είναι γραμμική και μονής κατεύθυνσης οδηγεί προς μια κουλτούρα που διαχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με την ηλικία. Στέλνουμε τους πολύ νέους σε νηπιαγωγεία και βρεφονηπιακούς σταθμούς σαν ομάδα. Εκπαιδεύουμε τους εφήβους ανά παρτίδες. Βάζουμε τους ηλικιωμένους σε ΚΑΠΗ. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της δυτικής, κυρίως, κουλτούρας.
Κι όμως, υπάρχουν επίσης καλοί λόγοι για να αμφισβητήσει κανείς αυτού του είδους τη διάκριση λόγω ηλικίας. Ένα εμπνευσμένο παράδειγμα είναι το μοναδικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα του σχολείου Jenks, στην περιοχή της Tulsa, στην Οκλαχόμα.