Όλοι οι μπαμπάδες γιορτάζουν σήμερα! Οι δικοί μας μπαμπάδες, οι μπαμπάδες τους, αλλά και οι μπαμπάδες των παιδιών μας. ΟΚ, το γνωρίζουμε ότι η γιορτή αυτή ξεκίνησε επειδή θα έμεναν παραπονεμένοι μιας και οι μαμάδες έχουν την δική τους γιορτή επίσης, το γνωρίζουμε επίσης πως είναι σχετικά νέα γιορτή, αλλά μας αρέσει να την γιορτάζουμε μαζί τους.

Τι να πρωτοπούμε για τους μπαμπάδες? Οι μπαμπάδες είναι αυτοί που πολλές φορές θεωρούνται πιο αυστηροί, αλλά τελικά είναι αυτοί που χαλάνε το ΟΧΙ της μαμάς γιατί θα σου πουν ότι δεν έχει νόημα. Είναι αυτοί που μπορεί ώρες ώρες να βάλουν φωνή με το παραμικρό (που τους κοιτάς με μισό μάτι εκείνη την ώρα), αλλά είναι επίσης οι ίδιοι που θα καταφέρουν να μην σηκώσουν την φωνή για ώωωωωρα ενώ εσύ θα την είχες βάλει προ πολλού, και σε κάνουν να καταλάβεις πόση λίγη υπομονή μπορεί να έχεις κάποιες φορές! Είναι αυτοί…

Mέρα Μαγιού μου μίσεψες
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες
και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης

Και μου ιστορούσες με φωνή
γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού
δεν φτάνουν τα χαλίκια

Ευκαιρία γύρευα πίνωντας το καφεδάκι μου, και ακούγωντας από την Σπυρούλα Γ.Σοφού και τον Στάθη Χαμπεσή,για ένα από τα γραφικά επαγγέλματα της παλιάς εποχής  που ήταν ο » ΛΑΓΑΝΙΑΣ «. Ένα επάγγελμα που με το πέρασμα του χρόνου έσβυσε σιγά σιγά και ξεχάστηκε. Λίγοι είναι αυτοί οι χωρικοί που ακόμα και σήμερα, συνεχίζουν να φτιάχνουν «λαγανιές» μεγάλες και μικρές, όπως και «Σπαρτοσαρώματα». Ένας από τους λαγανιάδες εκείνης της εποχής ήταν, ο Γιώργης Παπαπαναγιώτου ο γνωστός ως (Κωτσονιός). Έφτιαχνε τις σκούπες εκείνης της εποχής τις λεγόμενες «λαγανιές». Τα υλικά ήταν από αφάνες, αλλά όχι από

οποιαδήποτε αφάνα. Τις «κατσαφάνες» ή «Γαϊδουροαφάνες»  πράσινες ή ξερές, τις μάζευαν από τις γύρω πλαγιές. Βασικά υλικά ήταν το σκουπόξυλο στο τέλος κατέλιγε σε μία διχάλα από ξύλο λιγιάς, από παλιούρι, ελιά, μουριά κ.α. Για τέτοιες διχάλες μαγκιώροι μάστοροι ήταν ο Καπέλιος Θοδωράκης ο (Καρβουνής)και ο αδελφός του παναγιώτης. Οι περισσότεροι αγόραζαν από αυτόν σκουπόξυλα για…

Η Άνοιξη έρχεται αργά και ήσυχα
επιτρέποντας στο Χειμώνα ν’ αποσυρθεί
αργά και ήσυχα.
Τα χρώματα του βουνού τ’ απόγευμα
κουδουνίζουν με νοσταλγία.
Το τρομερό λουλούδι του πολέμου
άφησε παντού τα χνάρια του –
αμέτρητα πέταλα χωρισμού και θανάτου
σε λευκό και βιολετί.
Με τρυφερότητα ανοίγει η πληγή στα βάθη της καρδιάς μου.
Το χρώμα της το χρώμα του αίματος,
η φύση της η φύση τ’ αποχωρισμού.

Η ομορφιά της Άνοιξης με σταματά.
Πως θα μπορούσα να βρω άλλο μονοπάτι προς το βουνό;

Υποφέρω. Η ψυχή μου είναι παγωμένη.
Η καρδιά μου δονείται όπως η εύθραυστη χορδή ενός λαούτου
π’ αφέθηκε έξω, νύχτα, στην καταιγίδα.
Ναι, είναι πράγματι εκεί. Η Άνοιξη ήρθε στ’ αλήθεια.
Κι όμως ακούγεται κι o θρήνος
ξεκάθαρα, δίχως την παραμικρή αμφιβολία,
μαζί με τους όμορφους ήχους των πουλιών.
Μόλις γεννήθηκε η πρωινή πάχνη.
Η πνοή της Άνοιξης στο τραγούδισμά της
εκφράζει την αγάπη και την απόγνωσή…

«Η ποίηση είναι η κατ ‘εξοχήν ερωτική πράξη» σημειώνει ο φιλόλογος και ποιητής Γιάννης Παπάς στον πρόλογό της έκδοσης-που κυκλοφόρησε πρόσφατα – με τίτλο,                  «Επειδή σ΄αγάπησα και σ΄αγαπώ ακόμη».

Και καταλήγει με τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: «Έρωτας σημαίνει χάνομαι!».

Μέρα των ερωτευμένων του κόσμου η 14η Φεβρουαρίου , καθώς τιμάται η μνήμη του χριστιανού ιερέα στη Ρώμη, Βαλεντίνου, ο οποίος, αψηφώντας την απαγόρευση του πολεμοχαρούς Ρωμαίου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου Κλαύδιου του Β΄, να μην …ερωτεύονται οι νέοι ώστε να πηγαίνουν αδέσμευτοι στον πόλεμο, πάντρευε κρυφά τα ζευγάρια .

Όπως λέει η παράδοση, ο αυτοκράτορας τον καταδίκασε σε θάνατο με λιθοβολισμό στις 14 Φεβρουαρίου του 270 μ.Χ. και,   μετά από δεκαετίες, η Καθολική Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, ενώ ανεπίσημα , στα χρόνια του Μεσαίωνα, θεωρήθηκε προστάτης των ερωτευμένων.

Παράλληλα, σύμφωνα με μια αρχαία Ρωμαϊκή δοξασία…

Η μέρα του φτερωτού θεού πλησιάζει και το Παρίσι προετοιμάζεται πυρετωδώς για να τον υποδεχτεί με σοκολατάκια, καρδούλες στις βιτρίνες και κόκκινα τριαντάφυλλα! Υπάρχει όμως ένα ερωτικό στοιχείο στην πόλη του φωτός που μένει πάντα εκεί, 365 μέρες το χρόνο, μια έκφραση αγάπης σε 300 διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους… Ο τοίχος της αγάπης (Le mur des Je t’aime)!

Οι ερωτευμένοι έχουν τη μέρα τους και με την πρωτοβουλία του Frédéric Baron και έναν ολόδικό τους τόπο συνάντησης, ένα μνημείο αφιερωμένο στον αιώνιο έρωτα! Ο Frederic οραμαστίστηκε τον τοίχο και ξεκίνησε το «ιουλιοβερνικό» ταξίδι του για να να το κάνει πράξη. Στην αρχή ζήτησε από το νεότερο αδερφό του να γράψει τη μαγική φράση στις γλώσσες που ήξερε. Στη συνέχεια, στράφηκε προς έναν γείτονα του που μιλούσε Αραβικά, σε άλλον που ήταν από την Πορτογαλία ή τη Ρωσία… Αλλά κυρίως χτύπησε πόρτες, ιδίως εκείνων των Πρεσβειών. Κάθε φορά η ανταπόκριση συνοδευόταν με…