Βουλή των 500, Αρχαία Δημοκρατία, Αθήνα

Ο Κλεισθένης υπήρξε Αθηναίος πολιτικός του 6ου αι. π.Χ., της οικογένειας των Αλκμεωνιδών. Το 508-507 π.Χ. έθεσε τις βάσεις για τη δημοκρατική μεταρρύθμιση της Αθήνας.

Με το τέλος της τυραννίας του Πεισίστρατου, ανέλαβε να μεταρρυθμίσει το πολίτευμα της Αθήνας και να το καταστήσει δημοκρατικότερο. Γι’ αυτό τον σκοπό διαχώρισε τους Αθηναίους σε δέκα (10) φυλές με δέκα-τέσσερις (14) δήμους η καθεμιά. Σε κάθε φυλή φρόντισε να ανήκουν πολίτες από διάφορες περιοχές της Αττικής και έτσι οι πλούσιοι ευγενείς έπαψαν να αποτελούν μόνοι τους μια ισχυρή τάξη και αναμίχθηκαν με τους υπόλοιπους πολίτες. Ο Κλεισθένης έδωσε όλη την εξουσία στην Εκκλησία του δήμου. Από αυτήν εκλέγονταν και οι δέκα στρατηγοί που διοικούσαν όχι μόνο το στρατό αλλά και το ίδιο το κράτος.

Επιπρόσθετα, η βουλή των 400, όργανο που θέσπισε ο Σόλωνας αντικαταστήθηκε από νέα βουλή με 500 βουλευτές. Αυτοί εκλέγονταν κάθε χρόνο με κλήρο…

Κ.Π Καβάφης

ΑΦΙΕΡΩΣΗ 1η (για ενεργούμενα υπό το φως): Με σεβασμό σε όσους δε δίστασαν να αγωνιστούν, να εμπλακούν στο διάλογο στο πεδίο των ιδεών, να διαφωνήσουν έχοντας το θάρρος της γνώμης τους και δεν έμειναν άπραγοι.

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ: ρητορικό σχήμα που εκφράζει με λόγο ή εικόνα ιδέες που υπονοούνται

ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ (απόσπασμα)

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή τους των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες
………………………………………………
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

ΑΦΙΕΡΩΣΗ 2η (για τα ενεργούμενα υπό σκιάν): δίχως προκατάληψη σ’ αυτούς που με την εκκωφαντική σιωπή τους ή με τεχνάσματα εξίσου σφαλερά, θαρρούν πως θα γενούνε αρεστοί. Εν προκειμένω, μάλλον ταιριάζει το ρητό «πες μου ποιοι σε παινεύουν, να σου πω τι…

…ήρθε λοιπόν το βράδυ και οι νεραιδούλες που ήταν υπεύθυνες για τα όμορφα όνειρα, έβαλαν στα σακουλάκια τους μπόλικη νεραιδόσκονη και ετοιμάστηκαν για να χαρίσουν σε μια κοπέλα ένα παραμυθένιο όνειρο. Μία όμως από αυτές ξελογιάστηκε από την ομορφιά της σελήνης και πέρασε την ώρα χαζεύοντας την και έτσι δεν πρόλαβε να γεμίσει με νεραιδόσκονη  όλο το σακουλάκι της ,αφήνοντας το μισό.

Δεν τόλμησε να πει κάτι στις αδερφές της γιατί ήδη την θεωρούσαν αφηρημένη και απρόσεκτη και δεν ήθελε να την μαλώσουν πάλι, έτσι τις ακολούθησε με βαριά καρδιά.

Μπήκαν από το ανοιχτό παράθυρο και είδαν την κοπέλα να κοιμάται, πέταξαν προσεκτικά πάνω από το κεφάλι της είπαν ψιθυριστά κάποια μαγικά λόγια και κάνοντας έναν υπέροχο χορό πήραν την νεραιδόσκονη που είχαν στα σακουλάκια τους και την πέταξαν στα βλέφαρα της.

Και τότε ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό της και ένας μικρός αναστεναγμός βγήκε  από τα χείλη της και…

Στίχοι: Λευτέρης Πλιάτσικας
Μουσική: Λευτέρης Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Όναρ

Ακόμα κι αν πεις καληνύχτα
σ’ έχω δέσει μ’ έναν όρκο γλυκό
στα περίεργα γαλάζια σου ξενύχτια
σ’ όποια πεις σ’ όποιον πω σ’ αγαπώ

Ακόμα κι αν πεις καληνύχτα
και να ζήσω πια μαζί σου δεν μπορώ
στα περίεργα γαλάζια σου ξενύχτια
πάλι θα ‘θεις και θα ‘ρθω και εγώ

Ακόμα κι αν πεις καληνύχτα
πάλι θα ‘ρθεις και θα ‘ρθω και εγώ

Άμα πεινάς, το ξέρεις… Φωνάζουνε τα σπλάχνα σου.. 

Άμα κρυώνεις, το ίδιο…

Άμα αγαπάς, πώς να το καταλάβεις; Γιατί τι είναι η αγάπη;

Κάποιος πήγε να πει κάτι και δεν είπε τίποτα.. Είπε πως είναι κάτι σα φωτιά.. Μα είναι;

Άλλος είπε πάλι, πως είναι δροσούλα, άλλος σα δοξαριά

Τι είναι, τέλος πάντων…

Κι αν, πάλι, αγάπη είναι κάτι που το λένε “αγάπη”, είναι αυτό η αγάπη;

Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα.. Ομορφιά!!

Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά;

Ένα πουλάκι κελαηδά ολομόναχο σ’ ένα έρημο δάσος…

Αν δεν τ’ ακούσει κανείς… είναι κελάηδημα;

Κι είναι μπορετό να κελαηδήσει γλυκά ένα ολομόναχο πουλάκι, αν δεν υπάρχει

πίσω από κάποιο φύλλο το αυτάκι ενός άλλου πουλιού;

Πήγαν κι οι σοφοί να πούνε κάτι πάνω σ’ αυτό, και τα κάνανε θάλασσα..

Αυτοί για αγάπη!!… Τα μωρά ξέρουν περισσότερα..

Ένα λουλούδι είπε: “Αγάπη; είμαι εγώ..”

Άλυτοι κόμποι στο παίγνιο του βίου

Οι χαρακτήρες των είκοσι διηγημάτων του Γρίφου μοιάζουν κόμποι σε άλυτο παίγνιο του βίου τους. Είναι δεμένοι σε καταστάσεις και αιχμάλωτοι σε ρόλους· ζουν μόνοι κι έρημοι ή καταπιεσμένοι κι ερημωμένοι. Θαρρείς και τελούν εν γνώσει του γεγονότος ότι έχουν χάσει το παιχνίδι της ανέφελης ζωής αλλά παραμένουν στον αγωνιστικό χώρο, έστω και στις άκρες του. Ακόμα κι αν οι δεσμοί αίματος είναι δεσμά σώματος και ψυχής, ακόμα κι όταν τα χάσματα των γενεών στέκουν βάραθρα απροσπέλαστα, εκείνοι αναζητούν επικοινωνία ή κατανόηση και γαντζώνονται σε μικρές αναλαμπές ψευδούς αισιοδοξίας ή πραγματικών αντιστάσεων. Αν δεν το καταφέρουν, συχνά οδηγούν οι ίδιοι προς την ήττα τους, σαν μια ύστατη επιθυμία να ολοκληρωθεί μια ώρα αρχύτερα ο κάματός τους.

Το διήγημα που διάβασα περισσότερες φορές είναι ο περίφημος «Ληξίαρχος». Ο ληξίαρχος είναι ένας «θεματοφύλακας περιπτώσεων, ζωών και ονομάτων», αυτός που την στιγμή που κλείνει τους…