«Εγιναν ποτάμια σπαραγμένων ρόδων οι καρδιές μας»

Ενα καινούργιο, άγνωστο, ανέκδοτο κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη συναντά τους αναγνώστες του μεγάλου δημιουργού. Ο τίτλος του, «Ξημερώνει».

Νεανικό θεατρικό έργο του, και όπως μας ενημερώνει ο δρ Νίκος Μαθιουδάκης, επιστημονικός σύμβουλος των εκδόσεων «Καζαντζάκη» που το έχει επιμεληθεί: «Το Ξημερώνει (2013) αποτελεί την πρώτη σχολιασμένη έκδοση του ερωτικού δράματος. Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό, καθώς η επιμέλεια και η μεταγραφή του βασίστηκε απευθείας στο χειρόγραφο του έργου όπως υποβλήθηκε στον Παντελίδειο Δραματικό Αγώνα».

Του Νίκου Τσούλια

Είναι κάποια στοιχεία που σου στοιχειώνουν τη ζωή. Βρίσκουν έναν τρόπο και εισχωρούν στην αρχέγονη μήτρα του εαυτού σου, δεν ξεθωριάζουν με το χρόνο – αντίθετα δυναμώνουν, βρίσκονται ανά πάσα στιγμή στη σκέψη σου και ποτέ δεν αντιλαμβάνεσαι το πώς φώλιασαν στην ψυχή σου, το πώς σου καθοδηγούν τη νόησή σου.
Μπορεί να είναι ένα βιβλίο, μια ιδέα ή μια
φωτεινή ταπεινή σκέψη, από κάποιον επώνυμο
ή και από έναν απλό γνωστό σου.

Poppies, by Claude Monet

(Τάσος Λειβαδίτης)

http://tassosleivaditis.wordpress.com/2012/01/29/an-theleis-na-legesai-anthropos-tasos-leivaditis/#more-166

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.

Γιάννης Ρίτσος,

Στον Κώστα Βάρναλη

Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.
Τα λόγια τής αγάπης κάτω απ’ τα δέντρα,
είναι η ειρήνη.
Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
κ’ οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο
είναι η ειρήνη.
Όταν οι ουλές απ’ τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκκους πούσκαψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα
και στις καρδιές πούκαψε η πυρκαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα
κι οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι η μυρωδιά τού φαγητού το βράδυ,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκινήτου στο δρόμο δεν είναι…