Έστω πως είναι του Αγίου Βαλεντίνου και πως, ενώ περπατάτε αμέριμνοι στους δρόμους του Παρισιού, ξαφνικά σας πετυχαίνει ένα βέλος από τη φαρέτρα του φτερωτού θεού Έρωτα. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό, συνειδητοποιείτε πως κινδυνεύετε να χάσετε την ευκαιρία να γνωρίσετε τον άνδρα ή τη γυναίκα της ζωής και πρέπει να δράσετε άμεσα.

Αν σας συμβούν όλα αυτά μέσα στους κήπους του Λουξεμβούργου, πάει καλά, θα κόψετε το πλησιέστερο άνθος και θα το προσφέρετε μαζί με τον θαυμασμό σας (αν στο μεταξύ δε σας έχει πάρει χαμπάρι κανένας φύλακας). Τι γίνεται όμως είστε μέσα στη μέση του δρόμου; Πώς να προσεγγίσετε το αντικείμενο του πόθου σας με άδεια χέρια, μέρα που είναι;

Το Συμβούλιο Ανθοπωλών Ολλανδίας ήρθε φέτος ως από μηχανής θεός για να προστατέψει τους παριζιάνους από τέτοια δράματα της ζωής. Με την βοήθεια της διαφημιστικής εταιρείας Κingsday εγκατέστησαν στα ρομαντικότερα σημεία του Παρισιού, —όπως γύρω από τον Πύργο…

Τσικνοπέμπτη σήμερα, και πολλά ιστολόγια έχουν καθιερώσει να βάζουν τούτη τη μέρα υλικό σκαμπρόζικο, πονηρό. Το δικό μας ιστολόγιο είναι γενικά σεμνό (με διαβάζει και η μητέρα μου, γι’ αυτό) αλλά σήμερα λέω ν’ ακολουθήσω κατά κάποιο τρόπο την παράδοση και ν’ αναφερθώ σε ένα θέμα που το έχω κάμποσον καιρό στα χαρτιά μου και δεν ξέρω τι να το κάνω, και που οριακά ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές της μέρας.

Η μάλλον άγνωστη αλλά εκ πρώτης όψεως άσεμνη λέξη του τίτλου είναι ένα ζώο της θάλασσας, ο πουτσόγιαννος, που λέγεται επίσης ψωλιόγκος ή ψωλιάγκος, ή ψωλή της θάλασσας, ή πουτσόγιαλος ή θαλασσόπουτσος ή γιαλίσιος ψώλος ή γιαλόπουτσος ή αφρόπουτσος ή θαλασσοψωλή ή  πούτσος του αφρού.

Στα αγγλικά το λένε sea cucumber, αγγούρι της θάλασσας, αλλά δεν αμφιβάλλω ότι θα έχει κι άλλες λαϊκές ονομασίες. Στα γαλλικά, το λένε επίσης concombre de mer, αλλά και bèche de mer, biche de mer (παραλλαγή…

Οι «κλόουν» κάνουν
τους άλλους να χαμογελάνε…
αλλά το δικό τους χαμόγελο..πρέπει να το ζωγραφίσουν…!!

«Χειροκροτήστε Θεατές τον Κλόουν τον μεγάλο
Χειροκροτήστε φίλοι μου τον Κλόουν τον τρανό
Που περπατά ανάποδα στη γή με τα δυό χέρια
Και με τα δυό τα πόδια του πατάει τον ουρανό
Και υπόταξε τον ουρανό, κι έγινε η γή δική του
Μ’ όπλο την αθωότητα ο Κλόουν την παιδική του»
Γιώργος Μαρίνος

—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Πριν από 50 ακριβώς χρόνια, ο νεαρός και άσημος ακόμα Paul Simon άφησε κάτω το μολύβι του έχοντας βάλει την τελευταία τελεία στους στίχους ενός τραγουδιού που προσπαθούσε μήνες να γράψει. Σαν σήμερα, στις 19 Φεβρουαρίου του 1964, γεννήθηκε το «Sound of Silence».

Το κλασικό και πολυαγαπημένο αυτό τραγούδι κυριολεκτικά διαμόρφωσε την πορεία του ντουέτου Simon&Garfunkel με απρόσμενο τρόπο. Αφορμή για τη σύνθεσή του υπήρξε η δολοφονία του Κένεντι, το Νοέμβριο του 1963, που έσπρωξε τον Simon να γράψει αυτή τη χαμηλόφωνη αλλά πανίσχυρη μελωδία. «Κλεινόμουν με την κιθάρα στο μπάνιο», έλεγε αργότερα σε μια συνέντευξή του ο Simon, «που είχε πλακάκια κι έκανε ωραία αντήχηση, καθόμουν με τις ώρες, αφήνοντας το νερό να τρέχει. Ο ήχος του μου φαινόταν καθησυχαστικός. Κι έπαιζα εκεί. Στα σκοτεινά». Έτσι έγραφε μουσική ο Simon, έτσι γράφτηκε και ο πρώτος στίχος του τραγουδιού: «Hello darkness, my old friend / I’ve come…

Οι απόγονοι των Τιτάνων……Υπερίων και Θεία ήσαν εκείνοι που έλαμπαν σε Γη και Ουρανό, γι’ αυτό τα παιδιά τους ονομάζονταν Ήλιος, Σελήνη και Ηώς η τελευταία των οποίων ήταν η θεά της αυγής και σύμφωνα με την μυθολογία………αιώνια ερωτευμένη!!