Mέρα Μαγιού μου μίσεψες
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες
και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης

Και μου ιστορούσες με φωνή
γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού
δεν φτάνουν τα χαλίκια

Ευκαιρία γύρευα πίνωντας το καφεδάκι μου, και ακούγωντας από την Σπυρούλα Γ.Σοφού και τον Στάθη Χαμπεσή,για ένα από τα γραφικά επαγγέλματα της παλιάς εποχής  που ήταν ο » ΛΑΓΑΝΙΑΣ «. Ένα επάγγελμα που με το πέρασμα του χρόνου έσβυσε σιγά σιγά και ξεχάστηκε. Λίγοι είναι αυτοί οι χωρικοί που ακόμα και σήμερα, συνεχίζουν να φτιάχνουν «λαγανιές» μεγάλες και μικρές, όπως και «Σπαρτοσαρώματα». Ένας από τους λαγανιάδες εκείνης της εποχής ήταν, ο Γιώργης Παπαπαναγιώτου ο γνωστός ως (Κωτσονιός). Έφτιαχνε τις σκούπες εκείνης της εποχής τις λεγόμενες «λαγανιές». Τα υλικά ήταν από αφάνες, αλλά όχι από

οποιαδήποτε αφάνα. Τις «κατσαφάνες» ή «Γαϊδουροαφάνες»  πράσινες ή ξερές, τις μάζευαν από τις γύρω πλαγιές. Βασικά υλικά ήταν το σκουπόξυλο στο τέλος κατέλιγε σε μία διχάλα από ξύλο λιγιάς, από παλιούρι, ελιά, μουριά κ.α. Για τέτοιες διχάλες μαγκιώροι μάστοροι ήταν ο Καπέλιος Θοδωράκης ο (Καρβουνής)και ο αδελφός του παναγιώτης. Οι περισσότεροι αγόραζαν από αυτόν σκουπόξυλα για…

Η Άνοιξη έρχεται αργά και ήσυχα
επιτρέποντας στο Χειμώνα ν’ αποσυρθεί
αργά και ήσυχα.
Τα χρώματα του βουνού τ’ απόγευμα
κουδουνίζουν με νοσταλγία.
Το τρομερό λουλούδι του πολέμου
άφησε παντού τα χνάρια του –
αμέτρητα πέταλα χωρισμού και θανάτου
σε λευκό και βιολετί.
Με τρυφερότητα ανοίγει η πληγή στα βάθη της καρδιάς μου.
Το χρώμα της το χρώμα του αίματος,
η φύση της η φύση τ’ αποχωρισμού.

Η ομορφιά της Άνοιξης με σταματά.
Πως θα μπορούσα να βρω άλλο μονοπάτι προς το βουνό;

Υποφέρω. Η ψυχή μου είναι παγωμένη.
Η καρδιά μου δονείται όπως η εύθραυστη χορδή ενός λαούτου
π’ αφέθηκε έξω, νύχτα, στην καταιγίδα.
Ναι, είναι πράγματι εκεί. Η Άνοιξη ήρθε στ’ αλήθεια.
Κι όμως ακούγεται κι o θρήνος
ξεκάθαρα, δίχως την παραμικρή αμφιβολία,
μαζί με τους όμορφους ήχους των πουλιών.
Μόλις γεννήθηκε η πρωινή πάχνη.
Η πνοή της Άνοιξης στο τραγούδισμά της
εκφράζει την αγάπη και την απόγνωσή…

«Η ποίηση είναι η κατ ‘εξοχήν ερωτική πράξη» σημειώνει ο φιλόλογος και ποιητής Γιάννης Παπάς στον πρόλογό της έκδοσης-που κυκλοφόρησε πρόσφατα – με τίτλο,                  «Επειδή σ΄αγάπησα και σ΄αγαπώ ακόμη».

Και καταλήγει με τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: «Έρωτας σημαίνει χάνομαι!».

Μέρα των ερωτευμένων του κόσμου η 14η Φεβρουαρίου , καθώς τιμάται η μνήμη του χριστιανού ιερέα στη Ρώμη, Βαλεντίνου, ο οποίος, αψηφώντας την απαγόρευση του πολεμοχαρούς Ρωμαίου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου Κλαύδιου του Β΄, να μην …ερωτεύονται οι νέοι ώστε να πηγαίνουν αδέσμευτοι στον πόλεμο, πάντρευε κρυφά τα ζευγάρια .

Όπως λέει η παράδοση, ο αυτοκράτορας τον καταδίκασε σε θάνατο με λιθοβολισμό στις 14 Φεβρουαρίου του 270 μ.Χ. και,   μετά από δεκαετίες, η Καθολική Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, ενώ ανεπίσημα , στα χρόνια του Μεσαίωνα, θεωρήθηκε προστάτης των ερωτευμένων.

Παράλληλα, σύμφωνα με μια αρχαία Ρωμαϊκή δοξασία…

Η μέρα του φτερωτού θεού πλησιάζει και το Παρίσι προετοιμάζεται πυρετωδώς για να τον υποδεχτεί με σοκολατάκια, καρδούλες στις βιτρίνες και κόκκινα τριαντάφυλλα! Υπάρχει όμως ένα ερωτικό στοιχείο στην πόλη του φωτός που μένει πάντα εκεί, 365 μέρες το χρόνο, μια έκφραση αγάπης σε 300 διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους… Ο τοίχος της αγάπης (Le mur des Je t’aime)!

Οι ερωτευμένοι έχουν τη μέρα τους και με την πρωτοβουλία του Frédéric Baron και έναν ολόδικό τους τόπο συνάντησης, ένα μνημείο αφιερωμένο στον αιώνιο έρωτα! Ο Frederic οραμαστίστηκε τον τοίχο και ξεκίνησε το «ιουλιοβερνικό» ταξίδι του για να να το κάνει πράξη. Στην αρχή ζήτησε από το νεότερο αδερφό του να γράψει τη μαγική φράση στις γλώσσες που ήξερε. Στη συνέχεια, στράφηκε προς έναν γείτονα του που μιλούσε Αραβικά, σε άλλον που ήταν από την Πορτογαλία ή τη Ρωσία… Αλλά κυρίως χτύπησε πόρτες, ιδίως εκείνων των Πρεσβειών. Κάθε φορά η ανταπόκριση συνοδευόταν με…

A Hollywood time machine. Actor Rod Taylor tries to fast forward in the 1960 film The Time Machine

Του Νίκου Τσούλια

«Ο χρόνος είναι η ουσία από την οποία είμαι φτιαγμένος. Ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που με παρασέρνει, αλλά εγώ είμαι το ποτάμι – είναι ένας τίγρης που με κατασπαράζει, αλλά εγώ είμαι ο τίγρης – είναι μια φωτιά που με κατακαίει, αλλά εγώ είμαι η φωτιά. Ο κόσμος, δυστυχώς, είναι πραγματικός – εγώ, δυστυχώς, είμαι ο Borges».

Jorge Luis Borges, «Νέα ανασκευή του χρόνου»

«Αίσιον το νέον έτος»!, έγραφε εκείνη η κάρτα που είχε έλθει στη γειτόνισσά μας την κυρά – Μαρία από πολύ μακριά, από την Αυστραλία. Και ήταν τα γράμματα από τη ξενιτιά γεγονός μεγάλο για το μικρό χωριό μας και μαζεύονταν φίλοι και συγγενείς και διάβαζαν ξανά και ξανά το γράμμα και την κάρτα και έκαναν σχόλια και άνοιγε η κουβέντα στο ποιοι άλλοι…