Απόσπασμα από τίς«γυναίκες με τ’ αλογίσια μάτια »του Τάσου Λειβαδίτη.Αφιερωμένο στις μητέρες όλου του κόσμου και τα όσα περνούν σε κάθε εποχή ……….

Κι ύστερα ήρθαν οι νύχτες ,εκείνες οι σκοτεινές ,οι κατασκότεινες νικημένες νύχτες,

κανείς δεν γνώριζε τον άλλον ,οι πόρτες κλείναν ,οι νύχτες ατέλειωτες.Καθώς κουβεντιάζαμε χαμηλόφωνα στα δωμάτια

κάποιος σηκώνονταν απότομα κι έφτιαχνε τις κουρτίνες

ενώ όλοι το βλέπαμε,(και κανείς δε μίλαγε),πως ήθελε να διώξει

τις σκιές των σκοτωμένων μας συντρόφων

που κρύωναν κι ερχόντουσαν να γυρέψουν λίγη ζεστασιά

σε μια γωνιά της μνήμης μας .Παγωνιά.Και μόνο η σκόνη

στους ερημωμένους δρόμους

να μας συμφιλιώνει με το μεγάλο χώμα του θανάτου-

ένα αμείλιχτο τέλος στο βάθος του δρόμου ,όσο κι αν είχες ξεκινήσει

τραγουδώντας.Κι η μητέρα που ξυπνούσε τα βράδια

κι ερχότανε στις μύτες των ποδιών να δει αν είσαι σκεπασμένος ,

τρελάθηκε,

οι συγκινήσεις της εποχής ,διέγνωσαν οι γιατροί .

Μια ήρεμη παράξενη τρέλλα χωρίς κραυγές και…

Σε όλες τις μαμάδες που γέννησαν και κράτησαν ευτυχισμένες τα μωρά τους στα χέρια τους αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που γέμισαν την αγκαλιά τους με τα παιδιά της καρδιάς τους…

Σε όλες τις μαμάδες που με αγωνία περίμεναν τη στιγμή που θα πάρουν τα μωρά τους στο σπίτι αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που πάλεψαν με τη φύση για να τα αποκτήσουν…

Σε όλες τις μαμάδες που δάκρυσαν από συγκίνηση, καμάρωσαν, φρόντισαν, φίλησαν, παρηγόρησαν, χάιδεψαν. Αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που έπνιξαν το λυγμόαπό τον πόνο και συνέχισαν να στηρίζουν, να ενθαρρύνουν, να αγκαλιάζουν, να χαμογελούν…

Σε όλες τις μαμάδες που γέμισαν τρυφερές αναμνήσεις τις ζωές των παιδιών τους, γλυκές μυρωδιές και εμπειρίες τις μέρες τους, αλλά και σε εκείνες τις μαμάδες που η ζωή τις ανάγκασε να είναι πιο σκληρές και πάλεψαν με τις δυσκολίες, την καθημερινότητα, τα μεγάλα προβλήματα…

Σε όλες…

Οι πειρατές της Χαραϊβικής

(ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΓΙΑ 24 ΠΑΙΔΙΑ)

Καπετάν Κιμούχας:
Ένα ταξίδι μακρινό
Μας οδηγεί στο θησαυρό
Μη φανταστείτε τίποτε πλούτη
Ούτε σεντούκια υπέρλαμπρα
Στην ιστορία ετούτη

Ο Θησαυρός είναι εδώ (δείχνει την καρδιά του)
Και στην ψυχή και στο μυαλό
Είμαστε πειρατές σωστοί
Αλλά καλοί και λίγο τρελοί!!!

Ξεκινάμε λοιπόν μ’αγάπη
Μέσα στης θάλασσας τ’αλάτι
Ν’αρπάξουμε απ’όλους σας τον πόνο
Θέλουμε την προσοχή σας μόνο
Όλοι μαζί
Πάμε 1-2-3 Γιούργιαα!!!

Μουρμούρας
Τι τα θες βρε Καπετάνιο
Μ’ αυτό το σκαρί
μας βλέπω για μπάνιο!
Όλο μπαλώματα και τρύπες
και τη σημαία μας
δεν είδες;
Μας είπες για ταξίδι δύσκολο πολύ
Σε θάλασσες μαύρες και πάτο βαθύ
Πως θα τη βγάλουμε οι έρμοι;
Με τη βάρκα μας να γέρνει;

Φαγούρας
Όλο γκρίνια και μουρμούρα
Πο-πο μ’ έπιασε φαγούρα
Προσπαθείς να μας φοβίσεις;
Το ταξίδι μας να σταματήσεις;

(Δείχνει τον Φοβέρα –το θαρραλέο πειρατή και ο Φοβέρας σηκώνει απορημένα τους ώμους)

Μια νεαρή λεοπάρδαλη σκοτώνει έναν ανυποψίαστο μπαμπουίνο, ο οποίος θα γινόταν το γεύμα της, αλλά ποτέ δεν περίμενε τι θα έβρισκε μετά μπροστά της…
Για να παρακολουθήσετε το μικρό μήκους βίντεο κάντε «κλικ» πάνω στην εικόνα.

Πόσα τραγούδια είναι αφιερωμένα στη μητέρα! Αυτό το ιερό πρόσωπο, που είναι τόσο καθοριστικό για τη διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσης και της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου… Η μητέρα εμπνέει και το χώρο της μουσικής !!!!!

«Mάνα! Δε βρίσκεται λέξη καμία να ‘χει στον ήχο της τόση αρμονία»

Ο γιος γράφει για τη μητέρα…

Πήρα την πρώτη την πνοή
απ΄το δικό σου το φιλί
κι άρχισα ν΄αναπνέω.

Μου  κράτησες το χέρι  απαλά
και μου ‘δειξες να περπατώ
κι εγώ τους δρόμους πήρα.
Μετά χτυπούσα κι έκλαιγα
κι ήσουν εκεί
χάδι, χαμόγελο, παρηγοριά
και το κουράγιο ένιωσα.

Να συλλαβίζω μ΄έμαθες
δίχως φωνές, με υπομονή.
Τώρα βιβλία γράφω.

Σε ταξίδια ονειρικά,
πολύχρωμα, φανταστικά,
με παραμύθια μ΄ έβαλες.
Και ταξιδεύω ακόμα.
Κι έγινε όμορφη η ζωή.

Και η κουζίνα σου
κόσμος μαγικός
χρωματιστοί ατμοί
βάζα μ΄αρώματα και χρώματα.
Τώρα με τους δικούς μου
τους ατμούς παλεύω.
Σ΄αγκάλιασα
σε φίλησα
σου’ πα “χρόνια πολλά”
κι είχα το ίδιο χάδι.
Σ΄ευχαριστώ.
Σ΄ευχαριστώ γι΄αυτό που έγινα.

Ο υγιής δρόμος για τη μητρότητα και την πατρότητα  δεν περνάει μέσα από την αυτοθυσία και τη στέρηση, αλλά μέσα από την προσωπική αλήθεια και…