“Γυναίκα μάνα, γυναίκα παραμάνα

Γυναίκα «συν γυναιξί και τέκνοις»

Γυναίκα του ελέους και του χρέους

Γυναίκα του έρωτα του πάθους

Γυναίκα του ύψους και του βάθους

Γυναίκα των ονείρων

Γυναίκα της διπλανής πόρτας

Γυναίκα η δική σου και του άλλου

Γυναίκα «πέτρα του σκανδάλου»

Γυναίκα της ερήμου

Γυναίκα των πολυκατοικιών

Γυναίκα των παράνομων δεσμών

Γυναίκα σεξ απίλ

Γυναίκα «πας γυρεύοντας, μωρό μου»

Γυναίκα παρθένα

Γυναίκα κάθε βράδυ στην αρένα

Γυναίκα του καημού και των λυγμών

Και γέφυρα των στεναγμών

Γυναίκα χαμόγελο και αγκαλιά

Γυναίκα ” ο όφις με εξαπάτησε”

Γυναίκα σφήκα και κεντρί

Γυναίκα άγγελος στη γη

Γυναίκα δις- δαιμώνα

Γυναίκα γλύκα και απαντοχή

Γυναίκα αρμύρα στην πληγή

Γυναίκα μοντέλο και γυναίκα του μπορντέλου

Γυναίκα έρωτας παντοτινός

Γυναίκα γκόμενα, γυναίκα φιλενάδα

Γυναίκα φως, γυναίκα Πηνελόπη

Γυναίκα το μισό του ουρανού

Γυναίκα της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού”

– Πριν από τα μάτια σου ήμουν φως που τρεμόπαιζε. Πριν απ’ τον Ερωτα…

«Εγιναν ποτάμια σπαραγμένων ρόδων οι καρδιές μας»

Ενα καινούργιο, άγνωστο, ανέκδοτο κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη συναντά τους αναγνώστες του μεγάλου δημιουργού. Ο τίτλος του, «Ξημερώνει».

Νεανικό θεατρικό έργο του, και όπως μας ενημερώνει ο δρ Νίκος Μαθιουδάκης, επιστημονικός σύμβουλος των εκδόσεων «Καζαντζάκη» που το έχει επιμεληθεί: «Το Ξημερώνει (2013) αποτελεί την πρώτη σχολιασμένη έκδοση του ερωτικού δράματος. Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό, καθώς η επιμέλεια και η μεταγραφή του βασίστηκε απευθείας στο χειρόγραφο του έργου όπως υποβλήθηκε στον Παντελίδειο Δραματικό Αγώνα».

Του Νίκου Τσούλια

Είναι κάποια στοιχεία που σου στοιχειώνουν τη ζωή. Βρίσκουν έναν τρόπο και εισχωρούν στην αρχέγονη μήτρα του εαυτού σου, δεν ξεθωριάζουν με το χρόνο – αντίθετα δυναμώνουν, βρίσκονται ανά πάσα στιγμή στη σκέψη σου και ποτέ δεν αντιλαμβάνεσαι το πώς φώλιασαν στην ψυχή σου, το πώς σου καθοδηγούν τη νόησή σου.
Μπορεί να είναι ένα βιβλίο, μια ιδέα ή μια
φωτεινή ταπεινή σκέψη, από κάποιον επώνυμο
ή και από έναν απλό γνωστό σου.

Poppies, by Claude Monet

(Τάσος Λειβαδίτης)

http://tassosleivaditis.wordpress.com/2012/01/29/an-theleis-na-legesai-anthropos-tasos-leivaditis/#more-166

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.